تنهایی تنها در گوشه ای نشسته بود و به خودش و به گذشته اش و به اینده ای که هنوز رقم نخورده بود می اندیشید .....به رویاهایی که داشت ..به ارزوهای محال ....با خود حرف می زد....

"حرف بزن....خواهش می کنم حرف بزن...مردم از این تنهایی و بی کسی ...همه جا پر است از صداهای ازار دهنده . صدای تلویزیون خودمان و ضبط همسایه که تا اسمان ها هم می رود و گاز دادن موتور با اگزوزو سوراخ و صداهای کامیون ها.....هیچکس با من قهر نیست . ولی کسی هم به صحبتهای من گوش نمی دهد ..کسی حرفی با من ندارد . کسی غمسار نیست . ای کاش کسی بود که مثل من از بی همزبونی دلش گرفته بود . کاش کسی بود که او هم برایم حرف می زد و از درد هایش برایم می گفت ...چقدر تنهایم ......کاش این اشکها را پایانی بود و مرحمی ....."

ضبط را خاموش کرد و نوار را به بولش برگرداند ....دکمه پخش را فشار داد .....حالا او هم همصحبتی پیدا کرده بود و حالا نوبت او بود که به درد دلهای ضبط گوش دهد ...... صحبتهایی که عین صحبتهای خودش بود ... دیگر احساس تنهایی نمی کرد .......

"حرف بزن .... خواهش می کنم حرف بزن ....."

!!حال که فکرشو می کتم میبینم تنهایی یه درده که هیشکی نمی تونه اونو دوا کنه!!