تنهایی تنها در گوشه ای نشسته بود و به خودش و به گذشته اش و به اینده ای که هنوز رقم نخورده بود می اندیشید .....به رویاهایی که داشت ..به ارزوهای محال ....با خود حرف می زد....

"حرف بزن....خواهش می کنم حرف بزن...مردم از این تنهایی و بی کسی ...همه جا پر است از صداهای ازار دهنده . صدای تلویزیون خودمان و ضبط همسایه که تا اسمان ها هم می رود و گاز دادن موتور با اگزوزو سوراخ و صداهای کامیون ها.....هیچکس با من قهر نیست . ولی کسی هم به صحبتهای من گوش نمی دهد ..کسی حرفی با من ندارد . کسی غمسار نیست . ای کاش کسی بود که مثل من از بی همزبونی دلش گرفته بود . کاش کسی بود که او هم برایم حرف می زد و از درد هایش برایم می گفت ...چقدر تنهایم ......کاش این اشکها را پایانی بود و مرحمی ....."

ضبط را خاموش کرد و نوار را به بولش برگرداند ....دکمه پخش را فشار داد .....حالا او هم همصحبتی پیدا کرده بود و حالا نوبت او بود که به درد دلهای ضبط گوش دهد ...... صحبتهایی که عین صحبتهای خودش بود ... دیگر احساس تنهایی نمی کرد .......

"حرف بزن .... خواهش می کنم حرف بزن ....."

!!حال که فکرشو می کتم میبینم تنهایی یه درده که هیشکی نمی تونه اونو دوا کنه!!

حوصله ات كه سر ميره نرو كنار پنجره

       كه نگن دوباره اين واسه كسي منتظره

هر كي گفت دوست داره يه وقتي باور نكني

           هر چي كاشتم تو اين سالهل تو پر پر نكني

مثل داسها كه عزيز ميشن فصل درو

            نكنه بگي دوست ندارم و برو

                  اما یه روز که بخار  شیشه رو گرفته بود روش

                  نوشتم دوستت دارم و اون آرام گریست.

در شهرعشق قدم ميزدم گذرم افتادبه قبرستان عاشقان خيلي تعجب کردم تاچشم کار
 
  مي کردقبربود پيش خودم گفتم يعني اين قدرقلب شکسته وجودداره؟ يکدفعه متوجه قلبي
 
  شدم که تازه خاک شده  بودجلو رفتم برگهاي روي قبرراکنارزدم که براش  دعاکنم
 
  واي چي ميديدم  باورم  نميشه اون قلبه همون کسيه  که  پيش دله منو
 
  شکسته بود

دروغ میگقت دیگری را دوست داشت،

بارها از او پرسیدم دوستم داری؟گفت:بلی

عاقبت از پا افتادم و التماس کردم و گفتم:

که هر چه هست بگو تو را خواهم بخشید.

نگاهم کرد و گفت:مرا ببخش که دیگری را دوست دارم.

به او گفتم:

تا به حال تو هزاران دوروغ به من گفتی،و حالا من به تو

دوروغ گفتم،هرگز تو را نخواهم بخشید

يه روزعشق وديوانگي ومحبت وفضولي باهم غايم موشك بازي مي كرد،تا نوبت به ديوانگي رسيد كه چشم بزاره، ديوانگي همه رو پيدا كرد اما هرچي گشت اثري از عشق نبود،فضولي متوجه شد كه عشق پشت يه بوته گل سرخ غايم شده وديوانگي رو خبر كرد،ديوانگي يه خار بزرگ برداشت وداخل بوته گل سرخ فروكرد ، صداي فرياد عشق بلند شد وقتي به سراغش رفتن ديدن كه عشق چشمانش كور  شده و ديوانگي از اينكارش ناراحت بود ، تصميم گرفت براي هميشه عشق رو همراهي كنه و از اون روز به بعد وقتي عشق سراغ يكي ميره و چون  كور هست بدي هاي  معشوق خودش رو نمي بينه وديوانگي هم هميشه در كنارش هست . 

وقتی به هم میرسیم سه نفریم

                                                     (من و تو و عشق )

   از هم که جدا می شیم چهار نفریم

                                                     (تو و تنهایی ٬ من و عذاب )

تقدیم به بهترین عشقم ؟؟؟؟؟؟؟